SDG Professional

Wat zouden studenten moet leren om qua kennis en vaardigheden aan te sluiten om de vraag van bedrijven die zich bezig houden met de SDG’s? Tegelijkertijd zien we dat studenten en net-afgestudeerden zich graag bezig willen houden met grote thema’s maar op micro-niveau in een organisatie terecht komen. Door SDG-professionals op te leiden kunnen we vraag en aanbod beter op elkaar aansluiten.

De Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s) vormen een wereldwijde agenda en zijn omarmt door veel grote ondernemingen, maatschappelijke organisaties, overheden en universiteiten.
De implementatie van de SDGs laat echter nog te wensen over en een versnelling is zeer gewenst. Vanuit kennisinstellingen wordgt geconstateerd dat er nog te weinig aansluiting is tussen de onderwijs- en onderzoeksprogramma’s van de kennisinstellingen en de maatschappij. Het is ontegenzeggelijk van groot belang om de beoogde versnelling bij de implementatie van de SDGs te bereiken, door  kennis en praktijk dichter bij elkaar te brengen.

Zowel op onderzoeksterrein als op onderwijsterrein is er sprake van een ‘disconnect’,  een ‘gat’ tussen vraag en aanbod van kennis en vaardigheden. Deel van dit probleem ligt bij het aanbod van de kennissinstellingen, die over het algemeen slechts langzaam in staat zijn om delen van de SDG agenda in onderwijs en onderzoek te integreren. Daarnaast is de specialisatietendens van vele instellingen niet bevordelijk om een de veel meer holistische en toekomstgerichte agenda van de SDGs adequaat aandacht te geven. Wel zien we dat veel onderwijsinstellingen hier mee worstelen en graag initiatief zouden willen nemen. Daar komt dan echter het tweede probleem bij: namelijk dat het lastig is om een ‘beroepsperspectief’ te schetsen voor studenten die zich – meer dan in een bijvak – actief op de SDG-agenda willen inzetten. Hier valt het gat ook bij de vraag: ondernemingen, overheden en andere maatschappelijke instellingen omarmen weliswaar de SDGs, maar (1) weten zelf ook niet exact hoe dat adequaat te doen en (2) als ze dat doen, beschouwen dat vooral als een strategische uitdaging welke niet door ‘junior’ medewerkers – laat staan door stagaires – kan worden opgepakt. Deze interactie levert een negatieve dynamiek op: te weinig of the beperkte vraag, te weinig adequaat aanbod. Als er al een link gelegd wordt is dit vaak op kleinere en meer specialistische onderdelen van sub-SDGS, maar vaak is deze invulling op basis van vrijwilligheid en weinig professioneel.